Third consecutive World Cup absence: compelling reasons why Italy is no longer a soccer powerhouse
Italië hoorde jarenlang bij de vaste namen op het wereldtoneel. Vier wereldtitels en een sterke reputatie maakten het team tot een tegenstander waar niemand licht over dacht. Juist daarom valt het des te meer op dat de nationale ploeg opnieuw ontbreekt op het WK. Voor de derde keer op rij blijft deelname uit na een pijnlijke uitschakeling in de play-offs.
Dat roept vragen op die verder gaan dan één verloren wedstrijd. Er lijkt iets structureel mis te gaan. De prestaties blijven achter, de ontwikkeling stokt en het verschil met de top wordt zichtbaar groter.
De Italiaanse selectie mist het niveau van vroeger
De huidige Italiaanse ploeg lijkt nog maar weinig op het team dat twintig jaar geleden de wereld domineerde. In 2006 stonden spelers als Del Piero, Totti en Pirlo op hun absolute top. Ze brachten niet alleen kwaliteit, maar ook rust en overzicht in wedstrijden. Dat gaf Italië een duidelijke identiteit en maakte het team moeilijk te verslaan.
Vandaag oogt de selectie minder overtuigend. Er zit talent in de groep, maar het verschil met de top is zichtbaar. Sandro Tonali is een van de bekendste namen, zeker na zijn transfer naar Newcastle, maar hij draagt het team niet op dezelfde manier als de grote middenvelders van vroeger.
Gianluigi Donnarumma blijft een betrouwbare factor in het doel, al speelt hij niet bij Manchester City maar bij Paris Saint-Germain. Voorin ontbreken spelers die wedstrijden echt kunnen openbreken.
Waar de vorige generatie spelers favoriet was in elke wedstrijd, zijn de kansen nu veel meer in balans. Dit kan ook bevestigd worden door de wedkantoren en online casino’s waar sportweddenschappen beschikbaar zijn. Bijvoorbeeld, dit zijn de beste casino’s zonder CRUKS, en geen enkel platform dat voetbalweddenschappen aanbiedt gaf Italië veel kansen in de kwalificatierondes. Daardoor werd al snel duidelijk dat het team niet meer automatisch door zou gaan. Het ontbreken van echte topspelers zorgt ervoor dat Italië minder zelfvertrouwen uitstraalt en minder vaak de controle heeft in belangrijke duels.
Het gevolg is dat Italië minder controle heeft in belangrijke wedstrijden. Tegenstanders spelen met meer vertrouwen, terwijl de Azzurri zelf moeite hebben om het tempo en de richting te bepalen. Zonder spelers die het verschil kunnen maken op cruciale momenten, wordt elke wedstrijd een stuk onvoorspelbaarder.
Serie A biedt minder ruimte voor de nieuwe top
Serie A had ooit een aantrekkingskracht die weinig competities konden evenaren. De grootste namen kwamen naar Italië op het hoogtepunt van hun carrière en maakten daar het verschil. Dat zorgde voor een hoog tempo, sterke onderlinge competitie en spelers die zich voortdurend moesten aanpassen aan het hoogste niveau.
Die dynamiek is veranderd. De competitie blijft tactisch sterk, maar mist de intensiteit en snelheid die je in andere topcompetities ziet. Clubs halen vaker ervaren spelers die hun laatste jaren spelen.
Dat zie je ook terug bij de topclubs. Juventus is al jaren minder dominant dan voorheen, en andere clubs wisselen vaker van niveau. Het ontbreken van constante topprestaties binnen de competitie werkt door naar het nationale elftal. Spelers komen minder vaak in situaties waarin ze echt getest worden, en dat merk je op internationaal niveau.
Andere sporten trekken steeds meer aandacht
Voetbal blijft groot in Italië, maar het heeft minder vanzelfsprekend de eerste plek. De laatste jaren zijn andere sporten zichtbaarder geworden, mede door recente successen. Namen als Jannik Sinner zorgen ervoor dat tennis ineens een serieus alternatief is voor jonge sporters.
Daarnaast presteert Italië ook in andere disciplines. In de Formule 1 en wintersporten duiken nieuwe namen op die aandacht trekken. Dat verdeelt de focus. Het effect is subtiel, maar zichtbaar: minder kinderen kiezen automatisch voor voetbal, en dat heeft op termijn invloed op de kwaliteit van de nationale ploeg.
Wisselende steun rondom het nationale team
De sfeer rond clubvoetbal in Italië is intens en constant. Stadions leven; supportersgroepen zorgen voor druk en energie. Bij het nationale team ligt dat anders. Buiten grote toernooien ontbreekt vaak dezelfde betrokkenheid.
Dat verschil werd de afgelopen jaren duidelijker. Wedstrijden in grotere stadions voelen soms afstandelijk en het publiek reageert sneller kritisch. Spelers merken dat. Een paar fouten kunnen al leiden tot gefluit, wat invloed heeft op hoe vrij een team speelt.
De keuze om kleinere stadions te gebruiken zegt veel. Daar is de steun compacter en directer. Toch blijft het een uitdaging om een stabiele band met fans op te bouwen. Zonder die constante steun ontbreekt een factor die in andere landen vaak het verschil maakt, vooral in belangrijke kwalificatiewedstrijden.
Wat dit betekent voor de toekomst van de Azzurri
Als je alles bij elkaar neemt, ontstaat er een duidelijk beeld. Het probleem ligt niet bij één factor, maar bij een combinatie van ontwikkelingen die elkaar versterken. Minder topspelers, een competitie die verandert, verschuivende interesses en structurele beperkingen buiten het veld.
Het gevolg is dat Italië niet meer automatisch meedraait aan de top. Het team moet opnieuw bouwen, met andere uitgangspunten dan vroeger. Dat vraagt tijd en vooral consistent beleid, iets wat de laatste jaren heeft ontbroken.
Voor supporters blijft het wennen. De verwachtingen zijn gevormd door een rijke geschiedenis, maar de realiteit ligt momenteel anders. Toch betekent dat niet dat herstel onmogelijk is. Met de juiste keuzes kan er weer een basis ontstaan. Alleen zal dat niet snel gaan.
Tot die tijd blijft Italië een ploeg in ontwikkeling. Niet meer vanzelfsprekend dominant, maar ook nog lang niet afgeschreven.
