Voor NEC breekt een historisch seizoen aan. Voor het eerst staat de Nijmeegse club aan de start van de voorrondes van de Champions League. Dat is het resultaat van een uitzonderlijk seizoen waarin Dick Schreuder zijn ploeg transformeerde tot een van de aantrekkelijkste elftallen van Nederland. Tegelijkertijd begint de Europese campagne met de nodige vraagtekens. De voorbereiding verloopt verre van ideaal en de selectie is nog volop in beweging. De vraag is dan ook niet alleen hoe goed NEC is, maar vooral hoe ver de ploeg op dit moment werkelijk is.
De hand van Dick Schreuder is duidelijk zichtbaar
Sinds zijn komst heeft Dick Schreuder NEC een volledig andere identiteit gegeven. Waar de club onder Rogier Meijer bekendstond als degelijk en compact, kiest Schreuder nadrukkelijk voor dominant en aanvallend voetbal. Zijn favoriete 3-4-2-1-systeem draait om hoge druk, veel positiewisselingen en het creëren van een numeriek overwicht op de helft van de tegenstander.
Die speelwijze leverde vorig seizoen spectaculaire resultaten op. NEC behoorde tot de meest scorende ploegen van de Eredivisie, zette tegenstanders voortdurend onder druk en combineerde veel balbezit met een intensieve manier van verdedigen. Statistische analyses laten zien dat de Nijmegenaren tot de meest agressief pressende teams van Nederland behoorden en zelfs op Europees niveau opvielen door hun intensiteit zonder bal.
Juist die herkenbare speelstijl is misschien wel de grootste kracht van NEC. Tegenstanders weten wat hen te wachten staat, maar blijken vaak moeite te hebben om de vele loopacties en voortdurende positiewisselingen te neutraliseren.
Europese ervaring ontbreekt
Tegelijkertijd brengt de Champions League een heel ander speelveld met zich mee. Waar NEC in de Eredivisie regelmatig de bovenliggende partij kan zijn, zullen de krachtsverhoudingen in Europa anders liggen.
Schreuders voetbal is gebaseerd op risico nemen. De wingbacks staan extreem hoog, de centrale verdedigers schuiven vaak in en het middenveld speelt vooruit zodra daar ruimte voor is. Dat levert aantrekkelijk voetbal op, maar ook kwetsbaarheid wanneer de bal verloren gaat.
In de Eredivisie kwam NEC daar geregeld mee weg doordat het veel kansen creëerde. Europese tegenstanders beschikken doorgaans over meer individuele kwaliteit en zullen de ruimte achter de defensie sneller afstraffen.
Daarmee wordt de vraag relevant of Schreuder bereid is zijn principes enigszins aan te passen. Tot nu toe heeft hij juist laten zien dat hij vasthoudt aan zijn eigen visie. Dat leverde succes op, maar de Champions League-voorronde zal waarschijnlijk een eerste echte test worden van de houdbaarheid van die aanpak.
Onrust op de transfermarkt
Het grootste probleem richting de Europese start ligt misschien niet eens op tactisch vlak, maar bij de samenstelling van de selectie.
Schreuder gaf tijdens de voorbereiding openlijk aan dat de groep nog lang niet compleet is. Volgens hem is het lastig om automatismen in te slijpen wanneer belangrijke versterkingen nog moeten arriveren. Ook ervaren aanvaller Bryan Linssen bevestigde dat gevoel door te stellen dat de selectie nog “verre van compleet” is.
Dat is begrijpelijk. NEC heeft zich met het succesvolle seizoen nadrukkelijk op de Europese kaart gezet. Daardoor staan meerdere basisspelers in de belangstelling van grotere clubs.
Vooral het vertrek van Başar Önal is een flinke aderlating. De buitenspeler groeide uit tot een belangrijk wapen in Schreuders aanvalsspel en maakte inmiddels een recordtransfer naar Lille. Daarnaast bestaan er nog altijd geruchten rondom andere sterkhouders, waardoor de technische leiding tegelijkertijd moet bouwen én vervangen.
Voor een trainer die sterk afhankelijk is van automatismen is dat verre van ideaal.
Sterkhouders blijven bepalend
Ondanks de transferperikelen beschikt NEC nog altijd over veel kwaliteit.
Bryan Linssen brengt ervaring, diepgang en doelpunten. Hoewel hij inmiddels tot de oudere aanvallers van de Eredivisie behoort, past zijn werklust uitstekend bij het hoge drukzetten van Schreuder.
Ook Tjaronn Chery blijft een sleutelspeler. Zijn creativiteit, traptechniek en ervaring maken hem juist in Europese wedstrijden bijzonder waardevol. Hij kan wedstrijden openbreken met een steekpass of standaardsituatie wanneer het positiespel minder loopt.
Daarnaast is Kodai Sano uitgegroeid tot het tactische hart van de ploeg. Hij combineert loopvermogen met spelinzicht en is essentieel in zowel de opbouw als het drukzetten. Niet voor niets behoort hij volgens verschillende data-analyses tot de spelers met de meeste balveroveringen en gewonnen duels in de Eredivisie.
De vraag blijft wel hoe lang NEC over deze spelers kan beschikken wanneer de transfermarkt nog enkele weken open is.
Verdedigend blijft het kwetsbaar
Waar de aanval vrijwel altijd kansen creëert, blijft de defensie het grootste aandachtspunt.
Dat is deels een bewuste keuze. Schreuder accepteert dat zijn ploeg soms ruimte weggeeft omdat hij gelooft dat het offensieve rendement groter is dan het defensieve risico.
In de Eredivisie werkte dat uitstekend. NEC scoorde bijzonder veel, maar kreeg ook relatief veel tegendoelpunten voor een topploeg. Die balans hoeft nationaal geen probleem te zijn, maar op Champions League-niveau worden fouten sneller afgestraft.
Juist daarom zullen de centrale verdedigers en de controlerende middenvelders in de voorrondes een cruciale rol spelen. Wanneer zij onder de druk uit kunnen voetballen, ontstaat ruimte voor het aanvallende spel. Gaat dat mis, dan ligt een gevaarlijke counter vaak direct op de loer.
Fysiek is de voorbereiding niet ideaal
Een tweede zorgpunt is de voorbereiding.
Door blessures, transfers en een nog onvolledige selectie moest Schreuder tijdens oefenwedstrijden regelmatig terugvallen op jeugdspelers. Zelf gaf hij aan dat de focus daardoor vooral lag op het fit houden van de beschikbare spelers, terwijl hij liever had gewerkt aan vaste patronen.
Dat kan juist in de voorrondes van de Champions League een nadeel zijn. Europese wedstrijden worden vaak beslist op details: afstemming bij het drukzetten, timing van loopacties en automatisme in balbezit. Dat zijn precies de onderdelen die het meeste trainingswerk vragen.
Mentaal groeit het vertrouwen
Daar staat tegenover dat NEC veel vertrouwen meeneemt uit het afgelopen seizoen.
De ploeg bewees meerdere keren dat zij ook topclubs pijn kan doen. Het elftal speelde zonder angst, bleef trouw aan de eigen filosofie en won belangrijke wedstrijden tegen grote tegenstanders. Die ervaring zorgt ervoor dat de spelers niet met ontzag aan de Europese campagne zullen beginnen.
Ook Schreuder straalt veel overtuiging uit. Vanaf zijn eerste dag maakte hij duidelijk dat hij niet van plan is zijn speelstijl aan te passen uit angst voor grotere tegenstanders. Volgens hem moet NEC vooral zichzelf blijven.
Conclusie
NEC begint aan de voorrondes van de Champions League met een interessante mix van ambitie en onzekerheid.
Aan de positieve kant beschikt de club over een herkenbare speelwijze, een trainer met een duidelijke visie en een kern van ervaren spelers die weten hoe zij onder druk moeten presteren. Het aanvallende voetbal van Schreuder heeft bewezen effectief te zijn en kan ook in Europa voor verrassingen zorgen.
Tegelijkertijd zijn er serieuze aandachtspunten. De selectie is nog niet compleet, belangrijke spelers zijn vertrokken of kunnen nog vertrekken en de voorbereiding is verre van ideaal verlopen. Bovendien brengt de gedurfde speelstijl automatisch defensieve risico’s met zich mee, zeker tegen tegenstanders van internationaal niveau.
Alles bij elkaar oogt NEC sterk genoeg om een serieuze kanshebber te zijn in de derde voorronde van de Champions League. Of de ploeg daadwerkelijk de groepsfase kan bereiken, zal waarschijnlijk afhangen van twee factoren: hoe snel de selectie compleet raakt en of Schreuder erin slaagt zijn avontuurlijke voetbal ook tegen sterkere Europese opponenten in balans te houden. Eén ding staat vast: neutrale voetballiefhebbers zullen waarschijnlijk genieten van een NEC dat ook op het hoogste podium weigert zijn identiteit los te laten.
