Sommige wedstrijden zijn meer dan een overwinning. De 0-7 van Engeland op Kroatië in Rijeka was zo’n avond. De ploeg van Thomas Tuchel combineerde overtuiging, intensiteit en aanvallende klasse op een manier die zelfs voor een traditioneel sterk Engeland uitzonderlijk was. Al voor rust stond er 0-4 op het scorebord en ook na de pauze bleef de ploeg gretig. Harry Kane en Bukayo Saka scoorden ieder tweemaal, terwijl Jude Bellingham, Anthony Gordon en invaller Morgan Rogers eveneens doel troffen.
De uitslag was bovendien historisch. Kroatië leed de zwaarste nederlaag uit zijn geschiedenis, terwijl Engeland een van zijn meest indrukwekkende overwinningen in de Nations League boekte.
Een vliegende start
Engeland had geen lange aanloop nodig om duidelijk te maken wat de bedoeling was. Al na acht minuten was het raak. Jude Bellingham stuurde Harry Kane weg met een uitstekende pass en de Engelse aanvoerder rondde beheerst af.
Daarmee was meteen een belangrijk verschil zichtbaar: Engeland speelde met tempo en overtuiging, terwijl Kroatië moeite had om de Engelse aanvallers op te vangen. Vooral de ruimte tussen de Kroatische linies werd voortdurend benut.
Bellingham speelde daarin een hoofdrol. De middenvelder was niet alleen belangrijk in de opbouw, maar dook ook geregeld op in het strafschopgebied. Na 21 minuten werd zijn uitstekende optreden beloond met een doelpunt. Anthony Gordon hield een moeilijke bal knap binnen en stelde Bellingham vervolgens in staat om de 0-2 binnen te werken.
Vanaf dat moment begon de wedstrijd steeds meer op een demonstratie te lijken.
Gordon en Saka maken het verschil
Engeland bleef druk zetten en Kroatië kreeg nauwelijks gelegenheid om adem te halen. Anthony Gordon was daarbij een voortdurende plaag voor de Kroatische defensie. De aanvaller speelde agressief, zocht voortdurend de diepte en zorgde voor gevaar vanaf de flank.
Zijn inspanningen werden vlak voor rust beloond. Gordon kopte de 0-3 binnen en maakte daarmee opnieuw duidelijk dat hij zich steeds nadrukkelijker ontwikkelt tot een belangrijke speler voor Engeland.
Het mooiste moest toen nog komen.
Op slag van rust maakte Bukayo Saka er 0-4 van. Daarmee was de wedstrijd feitelijk beslist. Vier verschillende Engelse spelers hadden in de eerste helft gescoord en Kroatië stond voor een opgave die vrijwel onmogelijk leek: een achterstand van vier doelpunten wegwerken tegen een ploeg die juist steeds sterker leek te worden.
Dat Engeland vervolgens niet gas terugnam, zegt misschien nog wel meer over deze ploeg dan de zeven doelpunten zelf.
Kane en Saka blijven hongerig
Waar sommige teams bij een 0-4 voorsprong automatisch een versnelling terugschakelen, bleef Engeland na rust de aanval zoeken. Dat leverde al snel de vijfde treffer op.
Opnieuw was Kane trefzeker. De spits reageerde alert en gleed de bal binnen na een vloeiende Engelse aanval. Voor Kane was het zijn tweede doelpunt van de avond en opnieuw liet hij zien waarom hij nog altijd zo belangrijk is voor de nationale ploeg.
De Engelse aanvoerder bewees bovendien dat zijn rol verder gaat dan alleen het afmaken van kansen. Hij fungeerde als aanspeelpunt, trok verdedigers mee en gaf ruimte aan spelers als Bellingham, Saka en Gordon.
Saka zorgde vervolgens voor de 0-6. Met zijn tweede treffer van de avond maakte de Arsenal-aanvaller het feest compleet. Zijn twee doelpunten kwamen bovendien op een bijzondere manier tot stand: beide treffers werden met rechts gemaakt.
Bellingham als architect
Hoewel Kane en Saka met hun twee doelpunten de meeste aandacht zullen krijgen, was Jude Bellingham misschien wel de belangrijkste speler van de avond.
De middenvelder scoorde één keer, maar was daarnaast betrokken bij meerdere doelpunten en vormde voortdurend het creatieve brein achter de Engelse aanvallen. Zijn ontwikkeling als centrale figuur binnen het Engelse elftal wordt daarmee steeds duidelijker.
Bellingham kan vanuit het middenveld het tempo bepalen, maar heeft ook de vrijheid om diep door te lopen en als extra aanvaller te fungeren.
Juist die veelzijdigheid maakt Engeland moeilijk te verdedigen. Een tegenstander die zich volledig richt op Kane, krijgt Saka of Gordon vrij. Wie de buitenspelers probeert vast te zetten, geeft Bellingham ruimte. En wanneer Engeland de bal verliest, wordt er onmiddellijk druk gezet.
Het is die combinatie die deze ploeg zo gevaarlijk maakt.
Kroatië volledig overrompeld
Aan Kroatische zijde was weinig te merken van het team dat jarenlang tot de Europese top behoorde. De ervaring van spelers als Luka Modrić, Ivan Perišić en Mateo Kovačić kon het verschil ditmaal niet maken.
Kroatië had wel momenten waarop het iets terug kon doen. Zo kreeg Mateo Kovačić na de 0-3 een uitstekende mogelijkheid om de aansluitingstreffer te maken, maar zijn poging ging naast. Dat bleek achteraf een cruciaal moment. Kort daarna maakte Engeland de 0-4.
Het verschil zat uiteindelijk niet alleen in kwaliteit, maar ook in intensiteit. Engeland was scherper, sneller en meedogenlozer. Elke Kroatische fout leek onmiddellijk te worden afgestraft.
De zevende als passend slot
Met nog enkele minuten op de klok mocht Morgan Rogers het Engelse doelpuntenfestijn afsluiten. De invaller rondde een individuele actie beheerst af en bepaalde de eindstand op 0-7.
Daarmee was de historische nederlaag van Kroatië een feit. Voor Engeland was het juist een avond waarop vrijwel alles lukte.
De score had zelfs nog hoger kunnen uitvallen. Engeland creëerde gedurende de wedstrijd een groot aantal mogelijkheden en bleef tot in de slotfase zoeken naar meer.
Dat is misschien de grootste winst voor Tuchel: zijn ploeg liet niet alleen zien dat ze over enorme aanvallende kwaliteiten beschikt, maar ook dat de honger aanwezig is.
Tuchel krijgt zijn ideale uitvoering
Voor de Duitse trainer moet vooral de manier waarop zijn spelers het plan uitvoerden veel vertrouwen geven. Hoog druk zetten, snel combineren, ruimtes benutten en na balverlies onmiddellijk proberen de bal terug te winnen: het kwam allemaal samen in Rijeka.
Er was rond de 3-0 een korte fase waarin Engeland wat slordiger werd en Kroatië mogelijkheden kreeg. Maar dat kleine smetje verdween volledig tegen de achtergrond van de rest van de wedstrijd.
De Engelse spelers bleven bovendien professioneel en geconcentreerd. Ze namen de tegenstander niet lichtzinnig op, ondanks de ruime voorsprong. Dat zegt veel over de mentaliteit binnen de groep.
Een waarschuwing aan de rest van Europa
De 0-7 moet uiteraard in perspectief worden geplaatst. Kroatië speelde een bijzonder slechte wedstrijd en zal de komende tijd vooral moeten nadenken over hoe deze afgang kon gebeuren. Eén monsterscore maakt Engeland niet automatisch favoriet voor iedere prijs.
Maar de manier waarop Engeland speelde, mag wel degelijk als een waarschuwing worden gezien.
Kane blijft scoren. Saka blijft beslissend. Bellingham groeit uit tot de creatieve motor. Gordon brengt snelheid en agressie. En daarachter beschikt Tuchel over een brede selectie met spelers die vanaf de bank het niveau hoog kunnen houden.
Dat laatste bleek met Rogers opnieuw.
De echte test komt later
De grote vraag is nu of Engeland dit niveau kan vasthouden wanneer de omstandigheden minder gunstig zijn. Een tegenstander zal zich de komende wedstrijden beter aanpassen. Ruimtes zullen kleiner worden en tegenstanders zullen proberen Bellingham uit de wedstrijd te halen.
Juist dan zal moeten blijken hoe volwassen deze Engelse ploeg werkelijk is.
Voorlopig staat echter vooral de 0-7 op het scorebord. Engeland heeft in Kroatië niet simpelweg een ruime overwinning geboekt, maar een statement gemaakt. De ploeg speelde met overtuiging, snelheid en een bijna onverzadigbare honger naar doelpunten.
Na negentig minuten stond er een uitslag die vooraf nauwelijks voorstelbaar leek: Kroatië 0, Engeland 7.
Voor Kroatië was het een historische vernedering. Voor Engeland was het een avond waarop de ambities plotseling een stuk realistischer begonnen te voelen.
